Bella Manarola

Fotograaf in actie (gemaakt door Anja)

Eindelijk konden we ondanks alle Covid-beperkingen weer eens op reis. Cinque Terre en haar dorpje Manarola stonden al heel lang op mijn lijstje om te bezoeken en te fotograferen. Ter plekke is het voor de toeristen prima geregeld. Met een speciaal treinkaartje kun je de vijf plaatsjes die tot het gebied behoren prima bezoeken. Dat is ook aan te raden want een parkeerplaatsje voor je auto zoeken is er niet echt simpel. Vanuit Levanto reisden we overdag naar Manarola. Na een gezellige wandeltocht en een heerlijke Cappuccino kwamen we op de fotolocatie. Een voetpad op een tegenoverliggende helling die ontzettend druk was met toeristen. Ik zocht er naar een plekje waar ik ‘s-avonds met behulp van statief aan het werk kon. Na wat zoeken vond ik iets wat geschikt was. Later op de vond, een uur voor zonsondergang, kwamen we terug en begon ik met het maken van foto’s. Onderstaande foto was uiteindelijk uit een reeks van meer dan 80 stuks, mijn favoriet. Bella Italia; bella Manarola Marina…

Mazzel met het licht

Vanochtend was het licht heerlijk. De hele atmosfeer was prettig. Het was hier en daar nog een beetje mistig, terwijl de zon haar best deed om door te breken. Wanneer je daar ook nog het element water aan toevoegt is de kans op een mooie plaat optimaal. Ik ging daarom vanochtend lekker op tijd naar Wellerlooi. Je vindt daar veel groen, water en vogels. Een mooie plek om te zijn dus. Ik heb er verschillende opnames gemaakt. Het licht was prachtig….

Nikon Z6II. ƒ/8. 1/500. 35 mm. ISO 100
Nikon Z6II. ƒ/11. 1/1250. 18 mm. ISO 100
NikonZ6II. ƒ/8. 1/1250 18 mm. ISO 100
Nikon Z6II. ƒ/11. 1/2000. 19 mm. ISO 100

Rustiek

Degenen die mijn blog wel eens vaker bezoeken weten het. Ik kom graag op Landgoed Geijsteren. Ik woon er niet ver vandaan, dus dat is heel praktisch. Maar het is er vooral prachtig en je komt er tot rust. Vorige week ging ik er in alle vroegte naar toe en fotografeerde er de rustieke boerderij vanuit een voor mij nieuw perspectief. Toen ik naar mijn plek liep om de foto te kunnen maken moest ik me een weg banen door hoog en nat gras. Achteraf was ik kletsnat. De muggen hadden trouwens ook direct in de gaten dat er wat te halen viel. Uiteindelijk toch een leuke plaat kunnen maken met een lekker leeg hoofd als resultaat.

Nikon D750 ƒ/8. 1/20. 16 mm. ISO 100

Waterstand hersteld

In de natuurgebieden is goed zichtbaar, dat de waterstand hersteld is. Het is de afgelopen weken natter geweest dan gebruikelijk. Maar het heeft de natuur goed gedaan. In de Mariapeel was dat onlangs ook goed te zien. De vennetjes stonden weer op hun vroegere peil. Bovendien was goed zichtbaar dat het groen ook echt groen was. Genieten…

Nikon D750. ƒ/8. 1/2500. 20 mm. ISO 250
Nikon D750. ƒ/8. 1/1000. 16 mm. ISO 250

Wat een knoest!

Wanneer je de betekenis van “knoest” opzoekt betekent dit onder andere “uitwas aan een boom” of “harde houtplek”. Maar er kan ook iets groots in zijn soort mee bedoeld worden. Nou enfin, deze knoesten zijn te vinden in het waterlandschap van de Maas, in de buurt van Wanssum. Prachtige exemplaren met heel veel karakter. Geen idee hoe oud ze zijn. Ze vallen in ieder geval wel op. Te zien vanaf het viaduct wanneer je door het centrum van Wanssum rijdt.

Nikon D750. ƒ/8. 1/250. 16 mm. ISO 100
Nikon D750. ƒ/11. 1/200. 22 mm. ISO 100

Uitlopers van de Maas

De oevers en uitlopers van de Maas hebben als je goed kijkt veel te bieden. Op verschillende plekken in de omgeving van Wanssum worden de ze verbreed. Bij hoogwater kunnen ze onderlopen en gedurende de overige periode bieden ze mogelijkheden voor vogels en wandelaars. Omdat ze speels aangelegd zijn meandert het water als het ware door het landschap. Mooi ook om met de camera te verkennen zoals je ziet…

Kromhout

Sommige bomen hebben bijzondere vormen. Zo ook dit verweerde en met mos begroeide exemplaar. Hij stond al een tijdje op mijn verlanglijstje om te fotograferen. Mijn camera was echter in de reparatie, dus ik was er nog niet aan toegekomen. Gisteren had ik mijn toestel weer terug en heb ik hem maar eens gefotografeerd. Hij lijkt met een soort kromming uit de grond te komen, maar dat is natuurlijk niet zo. Het is waarschijnlijker dat hij het tijdens stormachtig weer een keer begeven heeft en op deze manier verworden is. Heb je zelf ook voorbeelden van dit soort exemplaren?

Nikon D750. ƒ/16. 1/2. 22 mm. ISO 50

Niet over 1 nacht ijs…

Na een nachtje ijskou, kwam ik deze plek tegen in de buurt van Emmen. Een kleine steiger met aanlegpalen. De zon stond laag en de wind was snijdend koud. Ik durfde het ijs niet op te gaan om een lager blikveld te krijgen. Daarvoor was het gevoelsmatig nog veel te onbetrouwbaar. Dus plaatste ik mijn statief op het laagst mogelijke punt in de diepe sneeuw van de oever. IJskoud was het en slechts met moeite kreeg ik de instellingen van mijn camera zoals ik ze wilde hebben. Uiteindelijk maakte ik maar een tiental opnamen. Onderstaande foto was uiteindelijk voor mij het exemplaar met de beste compositie. In zwart-wit kwam het ijskoude plaatje wat mij betreft het beste tot zijn recht…

Nikon D750. F11. 1/200. 28mm. ISO 50

Zwart-wit soms mooier

Een foto in zwart wit kan soms mooier zijn dan in kleur. Deze foto nam ik onlangs in de buurt van Landgoed de Hamert. In kleur oogde hij wat druk, in zwart-wit kwam hij beduidend beter tot zijn recht.

De opname toont een beekje dat richting de Maas stroomt. De plek was wat moeilijk te bereiken, maar na enig klim – en klauterwerk lukte het dan toch. Leuk detail was, dat ik plotseling een blauwe flits voorbij zag komen. Even later passeerde hij weer vanuit de andere richting. Het bleek een IJsvogeltje te zijn. Die vinden dit soort beekjes met allerhande overhangende takken heerlijk.

Nikon D750. ƒ/11. 1.6 s. 16 mm. ISO 100